Wprowadzenie
Ludzie potrafią przystosować się do niezwykle wielu rzeczy. Uczą się być silni, nie prosić o pomoc, kontrolować, nie czuć zbyt wiele, radzić sobie samodzielnie. Z zewnątrz wszystko może wyglądać dobrze, praca, rodzina, codzienność, a jednak gdzieś pod powierzchnią pozostaje napięcie, lęk albo reakcje, których trudno sobie wytłumaczyć.
„W życiu nie chodzi o przetrwanie; chodzi o doświadczanie.”
Czasami nie boimy się nawet samej przeszłości. Bardziej boimy się tego, co stanie się, kiedy zaczniemy do niej zaglądać. Czy to będzie za dużo? Czy się rozsypię? Czy moje doświadczenia są wystarczająco ważne? Czy proszenie o pomoc to oznaka słabości czy raczej odwagi?
A może przez lata powtarzałeś sobie: „Inni mieli gorzej. To nic takiego. Poradzę sobie.” I rzeczywiście sobie radziłeś, aż samo radzenie przestało już wystarczać.
Nie ma w Tobie nic, co trzeba „naprawiać”. To, co dziś Cię ogranicza, mogło kiedyś pomagać Ci przetrwać. Nie musisz więc walczyć ze sobą – możesz zacząć od ciekawości ...
Nie musisz opowiadać całej swojej historii. Nie musisz niczego udowadniać ani wiedzieć, od czego zacząć. Możemy zacząć od jednego uczucia, jednej reakcji, jednego zdania, dokładnie w tym miejscu, w którym jesteś dzisiaj.
Albo po prostu od:„Nie wiem, co się ze mną dzieje, wiem tylko, że chcę, żeby coś się zmieniło.”
I to naprawdę wystarczy, żeby zacząć.